ลูกวัย 20 “ป่วยมะเร็งเม็ดเลือดขาว” *พ่อยอมขายบ้าน-เก็บขยะเพื่อรักษาลูก แต่ลูกกลับบอก “หนูเกลียดพ่อแม่”


Zuo Yongqing อาศัยอยู่ที่ Heshun มณฑล Shanxi เขาเป็นคนงานในโรงงานถ่านหิน ถึงแม้ว่าชีวิตจะไม่ร่ำรวยแต่ครอบครัวก็อบอุ่น เขามีลูกสาวคนเดียวหน้าตาน่ารักชื่อ Zuo Xinyu ตอนนี้เรียนวิศวะอยู่ปี 2

เดือนพฤษภาคมปี 2016 อยู่ดีๆ Xinyu ก็เป็นไข้สูง หลังผ่านการตรวจร่างกาย ก็โดยวินิจฉัยว่าเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวเฉียบพลัน เขาหมดเงินไป 1.5 ล้านเพื่อเป็นค่ารักษาลูก แต่ฝันร้ายก็ยังไม่สิ้นสุด คุณหมอแนะนำว่าเพื่อที่จะให้ลูกสาวมีชีวิตรอดต้องปลูกถ่ายไขกระดูก พ่อแม่ของเธอก็เลยต้องไปขอยืมเงินญาติ และขายบ้าน สมบัติเพียงชิ้นเดียวเพื่อเอาเงินมารักษาลูก

เพื่อที่จะให้ลูกสาวได้รับการรักษาที่ดี ปลายปี 2016 เขาก็พาลูกไปรักษาตัวที่ปักกิ่ง คุณหมอแนะนำว่าคนไข้มะเร็งเม็ดเลือดขาวต้องดื่มน้ำขวดดีๆ แต่ Zuo Yongqing ไม่มีรายได้แล้ว เขาจึงทำได้แค่ไปเก็บขวดน้ำที่คนป่วยคนอื่นดื่มแล้วไปขาย

Zuo Yongqing เป็นโรคไตอย่างรุนแรง แต่เพื่อที่จะประหยัดหาเงินมารักษาลูก เขาก็เลยปฏิเสธเมื่อคุณหมอแนะนำให้ตัวเขาเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล ตัว Xinyu เองก็ไม่อยากให้พ่อแม่ลำบาก เธอคิดจะจบชีวิตตัวเองลงหลายต่อหลายครั้ง เธอเขียนประโยคแสนปวดใจไว้ในห้องนอนคนไข้ว่า “ฉันเกลียดพ่อแม่ของฉัน”
ฉันเคยมีครอบครัวที่อบอุ่น มีความสุขกัน 3 คนพ่อแม่ลูก ฉันเกิดในชนบท แม้ว่าชีวิตจะไม่ร่ำรวย แต่ตั้งแต่เล็กจนโต พ่อแม่รัก ดูแล ใส่ใจ และพยายามทำทุกอย่างที่ฉันอยากได้ แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปตั้งแต่วันที่ 27 เดือนพฤษภาคมปี 2016 ฉันได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคลูคิเมีย M5 ความเสี่ยงสูง นับจากนั้นโรงพยาบาลก็กลายเป็นบ้านของฉัน

ส่วนพ่อแม่ปกติสุขภาพก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ปี 2015 พ่อรู้ว่าตัวเองเป็นโรคไต นอนโรงพยาบาลไปเดือนกว่า อาการก็ดีขึ้น แต่กลับมาโดนฉันทำให้แย่ลงอีกครั้ง ส่วนแม่เป็นโรคเบาหวาน ความดันสูง คอเลสเตอรอลสูง ต้องกินยาควบคุม พอเห็นฉันไม่สบายแม่ก็ปวดหัว มึนหัว ฉันเกลียดพวกท่าน เพื่อที่จะรักษาฉัน พวกท่านต้องไปขอยืมเงินไปทั่ว ถึงขนาดต้องคุกเข่าขอร้อง เมื่อเห็นค่ารักษาพยาบาลที่แพงลิ่วก็ทำได้แค่ไปแอบร้องไห้ แล้วมาทำท่าเข้มแข็งต่อหน้าฉัน บอกฉันว่าไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง พวกท่านจัดการได้

ฉันเกลียดพวกท่าน ที่เพิกเฉยอาการป่วยของตัวเอง หยุดกินยา แถมไม่บอกความจริงเรื่องอาการของตัวเองกับฉัน แขนขาของพ่อบวม จนสวมรองเท้าไม่ได้ มีอาการคันไปทั้งตัว แม้แต่ยาแก้คันก็เสียดายที่จะควักเงินซื้อ โรงพยาบาลบอกให้ท่านแอดมิทท่านก็ไม่ไป แถมยังบอกว่าไม่เป็นไร เลื่อนไปก่อนได้ แม่เองแม้ว่าจะมึนหัวก็ยังคอยเช็ดเนื้อตัวให้ฉัน ป้อนข้าว ป้อนน้ำ ป้อนยา เฝ้าไข้ตลอด 24 ชั่วโมง

ฉันเกลียดพวกท่าน! เอาอาหารดีๆบำรุงร่างกายให้ฉันกิน ส่วนตัวท่านกินแค่หมั่นโถวไม่ดูแลสุขภาพตัวเอง แถมยังบอกฉันว่ากินแล้ว ฉันเกลียดพวกท่าน เกลียดตัวเอง ถ้าชาติหน้ามีจริงฉันขอเป็นแม่ แล้วให้พวกท่านเป็นลูก ฉันยินดีใช้ทั้งชีวิตดูแลพวกท่าน รักพวกท่าน

สำหรับพ่อแม่แล้วให้ลูกได้ทุกอย่าง โดยไม่เรียกร้องอะไรตอบแทน เพียงแค่ลูกเติบโตมาอย่างแข็งแรง มีความสุข นั่นก็เป็นสิ่งที่พวกท่านภูมิใจที่สุดแล้วในชีวิต