!!!…“ดีเจอาร์กี้”ตั้งแต่เด็กจนโต…!!! อย่าดูถูกคนไม่สวย!! เส้นทางความสวย จนปัจจุบันเปลี่ยนไปเยอะ จนใครๆก็ต้องตะลึง

ใครที่ไม่สวย ใครที่หมดกำลังใจ น้อยใจตัวเอง ว่าทำไมเราเกิดมาไม่สวยเหมือนคนอื่น ไม่รวยเหมือนคนอื่น อยากใหได้อ่านโพสต์นี้ของ ดีเจอาร์กี ที่เขียนเอาไว้ในเฟซบุ๊กส่วนตัวของเธอ เป็นโพสต์ที่ดีมากเลย สำหรับใครที่หมดกำลังใจ ให้มีแรงได้สู้ต่อ มาดูกันว่าเธอโพสตืไว้อย่างไรบ้าง

อ่านกันสักนิดแล้วคุณจะรู้จัก เด็กผู้หญิงที่ชื่อว่า. ฐิติวรดา จังจริง
( ใบเฟิรน์ ) หรือที่ทุกๆคนเรียกว่า อาร์กี้
อาร์กี้สร้างโพสนี้
ไว้เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังท้อแท้ในชีวิตนะคะ
ไม่ว่าวันนี้เราจะรวย หรือ จน
มีความสุข หรือ กำลังทุกข์ ก็ขอให้ทุกคนลุกขึ้นมาทำในสิ่งที่เรียกว่า
“เป้าหมายของชีวิต “
อย่าท้อและอย่ายอมแพ้ทั้งทั้งที่ยังไม่ได้ลงมือทำนะคะ สักวันนึง คุณจะพบเป้าหมายของคุณเอง
สวัสดีเราชื่อ ใบเฟิรน์ หรือที่ทุกๆคนรู้จักในชื่อว่า. อาร์กี้


แม่บอกกับเราว่า เราเกิดมาด้วยความไม่พร้อมของพ่อและแม่ เนื่องจากพ่อและแม่ของเรามีอายุที่น้อยมากเรียนหนังสือก็ยังไม่จบ ด้วยความเป็นวัยรุ่นของหนุ่มสาวและความครึกคะนอง จึงทำให้เกิดเป็นทารกน้อยๆคนนี้ขึ้นมา พอแม่เราท้องแม่ก็ถูกตำหนิจากผู้ใหญ่ แต่แม่ของเราก็เลือกที่จะเก็บเราเอาไว้ และทิ้งอนาคตของแม่ทันที แม่เลี้ยงดูเรามาด้วยตัวเองมาตลอด เรากินนมแม่ถึง2 ขวบครึ่ง โดยที่ไม่เคยได้กินนมจากขวดนม หรือ นมผงชงแม้แต่ครั้งเดียว

รูปนี้ตอนเรา 2 ขวบครึ่ง
แม่เล่าให้ฟังว่า แม่ต้องให้เราเลิกกินนมแม่ แต่ด้วยความที่เราติดแม่มากๆ เพราะตั้งแต่เกิดมามีแต่แม่ที่อุ้ม และ เลี้ยงเรา
( พ่อไม่เคยอุ้มเราเลยสักครั้ง) เวลาแม่ทำงานเราก็จะไปนั่งอยู่กับแม่ทุกครั้งพอหิวเราก็เปิดนมแม่ดูดทันที555
( งานที่แม่ทำได้ในตอนนั้นที่ต้องเลี้ยงเราด้วย คือ ไปรับทำความสะอาดบ้าน รับอาบน้ำหมาและแมวตามบ้าน และขับ วินมอเตอร์ไซค์รับจ้าง )
แต่แล้ววันนึงแม่ก็ใจร้าย โดยการเอาบอระเพรชทาที่หัวนมของแม่เพื่อที่เราจะดูดนมไม่ได้เพราะความขมของยางบอระเพรช ( แม่บอกว่าเราดื้อไม่ยอม. ก็ยังดูดนมแม่อยู่ดี ดูดไปร้องไห้ไป ) จนกระทั้งแม่เอาบอระเพรชมาป้ายลิ้นนี่ละ
ร้องไห้และกินอะไรไม่ได้ไป3 วัน555
( บางทีแม่ก็โหดไปนะ� )

นี้คือจักรยานคันแรกของเรา �
เรามีจักรยานคันแรกตอนอายุ5 ขวบ แต่เป็นจักรยานที่เราหามาได้เองโดยที่ไม่ได้ขอเงินแม่เลย ( เราประกวดชนะ ) เราให้แม่พาเราไปประกวดตามงานต่างๆ เพื่อที่จะได้ มีเงินค่าขนม และได้ของเล่น ที่เราไม่เคยมี… เพราะตั้งแต่จำความได้เราเคยร้องขอของเล่นจากแม่ แล้วแม่พูดกับเราว่า ลูกเฟิรน์คะ ลูกรู้ไหมว่าของที่ลูกอยากได้มันมีราคาสูงมากแล้วแม่ก็ทำงานเหนื่อยทั้งวันเลยนะคะ แต่ถ้าลูกอยากจะได้มันจริงๆ แม่ก็จะซื้อให้ เพราะวันพรุ้งนี้ตื่นมาแม่ก็ไปทำงานเดี๋ยวก็หาเงินมาได้ใหม่แล้วเนอะ
(แม่ไม่เคยบอกว่าแม่ไม่มีเงินถึงแม้แม่จะไม่มีก็ตาม) พอเราได้ยินแม่พูดตั้งแต่นั้นเราไม่เคยร้องขออะไรจากแม่อีกเลย ถ้าวันไหนเราเดินไปเจอของเล่นที่เค้าวางขายเราจะมองหน้าแม่ แล้วจะพูดกับแม่ว่า “หนูรู้ว่าแม่ไม่มีเงิน” หนูไม่ได้อยากได้นะคะ แต่หนูขอยืนมองของเล่นอยู่ตรงนี้แปปนึงนะคะ ด้วยความเป็นเด็กในตอนนั้นเราไม่รู้หลอกนะว่าสิ่งที่เราพูดออกไปนั้นมันดีหรือเปล่า แต่ทุกครั้งที่เราพูดแบบนี้ เราแอบเห็นแม่ร้องไห้ และแม่จะบอกกับเรามาว่า สักวันนึงแม่จะหาให้ลูกในแบบที่ลูกอยากได้ทุกอย่างเลยนะคะ

เราเป็นเด็กที่อารมณ์ดี ชอบยิ้ม ชอบที่จะแสดงออก แล้วชอบที่จะหาเงินมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะเราเห็นความเหนื่อย และความลำบากของแม่

เราชอบการโพสท่าถ่ายรูปตั้งแต่เด็กๆ แต่เราก็ไม่ใช่เด็กที่สวยหรือน่ารัก เราเป็นคนตัวเล็กมากๆ เล็กกว่าใครในห้องเรียน เรามักจะถูกเพื่อนแกล้งอยู่เสมอ แต่เราก็ไม่เคยกลัวใครนะ เราไม่เคยร้องไห้เวลาถูกแกล้ง และเราก็ไม่เคยแกล้งใครก่อน เรามักจะอยู่เงียบๆของเรามากกว่า อยู่ในโลกส่วนตัวอยู่กับสมุดและดินสอ
( เราชอบเขียน ) เราไม่ค่อยได้ออกไปเล่นเหมือนเด็กอื่นๆ

พอเราเริ่มโต เพื่อนของเราส่วนมากก็คือพวกสัตว์มากกว่า เรามีเพื่อน เป็น หนู นก ไก่ หมา แมว
( แม่เราเก็บมาเลี้ยง ) เพราะสงสาร ให้ข้าวให้น้ำพวกมันกิน

เรารู้ตัวนะว่าเราไม่ใช่คนสวยเลย แต่เราก็มีความฝันนะ ฝันที่อยากมีบ้าน มีรถ มีทุกอย่างให้แม่ ฝันอยากที่จะสวยจะได้หาเงินให้แม่ได้เยอะๆ รูปนี้เราน่าจะอยู่ประมาณ ป. 5 น่าจะอายุ 11 ขวบ
หน้าไม่สวยไม่เป็นไร แต่ก็เริ่มดูแลตัวเองมากขึ้นแล้ววว

รูปนี้ ตอน.ป.6 น่าจะอายุ 12 ขวบ
มีแต่คนบอกว่า ยิ่งเราโตขึ้น หน้าและแววตาเรายิ่งเศร้า ไม่ดูสดใสเหมือนเด็กคนอื่นๆเลย �
ช่วงระหว่างปิดเทมอตอน ป.6 เราก็หางานทำโดยการไปทำงานพาสทามเสริฟอาหาร และ จะเมนู อาหารตามที่ลูกค้าสั่ง
( ร้านอาหารกลางวัน ) ทำตั้งแต่ 10.00-15.00 แล้วเราก็เริ่มดูแลตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ

รูปนี้ตอนเราเข้า ม.1 ตอนอายุ 13 ปี
( ตอนนี้ดูเหมือนหน้าเริ่มเปลี่ยน ) ยังไม่ได้ทำศัยกรรมใดๆ แต่อาจจะเป็นเพราะโตขึ้น และดูแลตัวเองมากขึ้น เราทำงานมาตลอดโดยมีเงินเก็บจำนวนหนึ่ง และอีกส่วนหนึ่งเราให้แม่ แต่แล้วในเย็นวันหนึ่งแม่เราไปขับรถมอเตอร์ไซค์ออกไปรับเราที่โรงเรียน. และพอขากลับเรากับแม่ได้ถูกรถมอเตอร์ไซค์ขับย้อนศรมา ชนเรากับแม่เต็มๆ ตัวเราไม่ค่อยเป็นอะไรนะเพราะเรากะเด็นออกมา. แต่แม่เราหัวฟาดกับพื้นอย่างจัง จนเกลือบหมดสติ มีคนวิ่งมาช่วยแม่เราพยายามปลุกแม่เราให้ลืมตา แล้วนำเรากับแม่ส่งโรงพยบาล โชคดีมากที่หัวแม่ไม่เป็นอะไรหนักมาก มีแต่หัวที่บูดและบวม แต่ผลข้างเคียงนี่สิแย่เลย. หลังจากที่เกิดอุบัติเหต แม่เราจะมีอาการปวดหัวหนักบ่อยมาก ปวดโดยไม่มีสาเหตุ จนแม่เราไม่สามารถทำงานหนักๆได้

เราทำงานมากขึ้น และ เริ่มโตขึ้นมาก รูปนี้เราอายุ 14 ปี
หลังจากที่เรากับแม่เกิดอุบัติเหต เราก็ไม่ให้แม่ทำงานหนักๆ อีกเลย เราเริ่มหางานแสดง เริ่มจากการเป็นตัวประกอบ และอีกหลายๆงานๆ จนทำให้ชีวิตเรากับแม่เริ่มดีขึ้นเลื่อยๆ
( รูปนี้ถ่ายในที่พักตอนที่ไปถ่ายงาน )

รูปนี้ตอนเราอายุ 14/15
ตอนนี้ชีวิตเราดีขึ้นมากๆๆๆๆ เราให้แม่หยุดทำงาน แล้วให้แม่มาดูแลเราอย่างเดียว เราอยากให้แม่สบายบ้าง อยากให้แม่ได้พักบ้าง
( ทำศัยกรรมจมูกแล้วนะคะ )
เงินที่ทำทุกบาท คือเงินที่หามาได้เองทั้งหมดนะคะ

รูปนี้ตอนเรา 15 ต้นๆ
เราลืมบอกไปว่า.เรามีปัณหาจึงทำให้ต้องออกจาก โรงเรียนตอนเรียน อยู่ ม.3
( จุดพีคสุด เราพาแม่หนีพ่อ เพราะพ่อชอบทำร้ายแม่ ทั้งๆ ที่พ่อไม่เคยมาดูแลพวกเราเลย )
เรื่องของพ่อไม่ขอพูดนะคะ
ช่วงนั้นเราเลยมาเรียน กศน. ต่อให้จบ ม.3 เราไม่เคยทิ้งการเรียนเลยนะ พอเราเรียนจบ ม.3 จาก กศน. เราก็มาเรียนต่อ ปวช ที่VBAC

รูปนี้ อายุ 15 ปี เต็มๆ
มีความโตและหน้าเปลี่ยน
( อาจเป็นเพราะดัดฟันร่วมด้วย )

รูปนี้ อายุ 16 ปี
ตอนนี้เราได้ ศัยกรรมจมูก ปาก และ คาง
บอกเลยว่าตอนนี้แรงมากๆ
( จะเรียกแรดก็ได้นะไม่ว่า � ) ก็นะช่วงนี้เข้าสู่ช่วงวัยรุ่น ความคิดความอ่าน อาจจะดูแรงๆตรงๆไปบ้าง
แรงแต่ไม่เลวนะคะ ยังคงทำงานหาเลี้ยงแม่ และส่งตัวเองเรียน และยังคงดูแลตัวเองอย่างต่อเนื่อง

ภาพนี้ตอนที่เข้าสู่ช่วงวัยรุ่นและได้ทำอะไรโดยไม่คิด จนทำให้ตัวเองถูกตำหนิจากสังคมและอีกหลายๆฝ่าย. จึงอยากที่จะขออภัยและกลับมาแก้ไขสิ่งที่ทำผิดพลาดไปในครั้งนั้น. โดยการ ทำประโยชน์ต่อส่วนร่วมและผู้อื่น.
( เราทำขนมไปให้ผู้ป่วยหรือญาติที่มาใช้บริการของ. โรงพยาบาลรัฐ ) เพื่อเป็นการชดใช้สิ่งที่เราทำไม่ดีไว้ต่อสังคม

รูปนี้ตอนเราอายุ 17 ปี
เราเก็บเงินจนสามารถซื้อรถคันแรกให้แม่เราได้ โดยที่เราไม่ได้พรึ่งใครเลยสักคน
รถคันนี้มาจากน้ำพักน้ำแรงเราทั้งหมด

และนี่ อายุปัจจุบันของเรา 18 ปี
เราผ่านอะไรมาเยอะมากๆ ชีวิตต้องร้องไห้และเจ็บปวด กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ตอนนี้กี้ทำได้ครึ่งทางแล้ว กี้ได้ทำในสิ่งที่กี้อยากทำ กี้ได้เป็นในสิ่งที่กี้อยากเป็น กี้มีเงินให้แม่ กี้มีรถให้แม่ และอีกไม่นานกี้จะมีบ้านให้แม่
เป้าหมายในชีวิตกี้คือ ความสำเร็จในทุกๆเรื่อง
อายุกี้ 18 ปี กี้ทำได้ครึ่งนึงแล้ว และพวกคุณละ เริ่มลงมือทำกันหรือยังคะ?

สายตาแห่งความสำเร็จ

สายตาบอกอะไรได้มากกว่าที่คุณเห็น

การจะทำตัวให้เป็นที่รักของคนอื่นเราจะต้องมอบความรักของเราให้เค้าก่อนเสมอ

งานพริตตี้ในความฝันของผู้หญิงหลายๆคน
ครั้งแรกในชีวิตของกี้
ขอบคุณนะคะที่เลือกกี้เค้ามามีส่วนร่วมในงาน Mortorshow2017
#MG

อะไรก็เปลี่ยนได้แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนคือ แววตา

และนี้คือสิ่งที่ทำให้กี้ ไปถึงเป้าหมายได้เร็วขึ้น
รักแม่นะคะ
สัญญาว่าจะดูแลแบบนี้ตลอดไป
กี้เชื่อว่าความกตัญญูไม่มีทางทำให้เราจน
#กลับไปกราบพ่อแม่และทำดีกับพ่อแม่ให้มากๆนะคะแล้วความเจริญและความสำเร็จจะมาหาเราอย่างรวดเร็ว

ข่าวที่น่าสนใจ