คิดถึง”คุณพระ”….”!!!!คุณพระจะไม่ให้ฉันเล่นกับเพื่อนๆ” ที่สุดแห่งบันทึกประวัติศาสตร์ เมื่อทรงพระเยาว์”สมเด็จพระเทพฯ”กับ”พระเศวตสุรคชาธาร”(รายละเอียด)


วันนี้จึงขอนำภาพครั้งทรงพระเยาว์ของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี กับพระเศวตสุรคชาธาร(พระเศวตฯ เล็ก) ซึ่งนับเป็นช้างต้นช้างที่ 3 ในรัชกาลที่ 9 และเคยเป็นพระสหายในวัยเยาว์ที่เคยตามเสด็จพระราชดำเนินแปรพระราชฐานไปยังวังไกลกังวล อยู่เสมอ

“เหตุนี้ฉันจึงคุ้นเคยกับคุณพระเป็นพิเศษ ฉันนั่งเล่นบนเสื่อ คุณพระก็นั่งด้วย (บางครั้งจะนั่งตัก ฉัน ต้องคอยเขยิบหนี) คุณพระชอบเล่นฟุตบอล เล่นปิดตาไล่จับ ตอนเย็นๆ เราจูงมือ (งวง) กันเดินเล่น เผลอๆ ก็เอามือคนเข้าไปอมเวลาเพื่อนที่โรงเรียนมาดูคุณพระ
..คุณพระจะไม่ให้ฉันเล่นกับเพื่อนๆ จะมาจูงฉันไป แม้ว่ามีนักเรียนแต่งตัวเหมือนกันหลายๆ คน คุณพระจำฉันได้ พอคุณพระโตขึ้น ก็ไม่ได้เล่นกันบ่อยๆ เช่นเคย ฉันมัวแต่ธุระอย่างโน้นอย่างนี้ และคุณพระก็ชอบเล่นแรงๆ เพราะลืมไปว่า ตนเองตัวโตมาก เมื่ออายุประมาณ ๙ ปี คุณพระเชือกนี้ก็ล้ม..”

ตอนหนึ่งจากพระราชนิพนธ์เรื่อง “ช้าง” ในสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี

“ช้าง” พระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี

“ฉันชอบช้างมากที่สุด ช้างทำอะไรได้หลายอย่างมีนิทานและเรื่องราวต่างๆ ที่เกี่ยวกับช้างมากมายในหนังสือที่เคยอ่าน
สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชเป็นองค์แรกที่คิดว่า ช้างเป็นสัญลักษณ์ของฉัน ใครๆพลอยถือเช่นนั้นตามไปด้วย เห็นข้าวของสิ่งใดเป็นรูปช้างก็ซื้อหามาให้ใช้หรือตั้งดูเล่น
อีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้ฉันต้องเกี่ยวข้องกับช้าง คือ จังหวัดยะลาน้อมเกล้าฯ ถวายตามประเพณีโบราณ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ขึ้นระวางเป็นพระเศวตสุรคชาธาร

ทรงเลี้ยงในเขตพระราชฐานเป็นเชือกแรก (พระเศวตอดุลยเดชพาหน พระเศวตฯ เชือกแรกในรัชกาล โปรดเกล้าฯ ให้สวนสัตว์ดุสิตเลี้ยงไว้ เอาเข้ามาเลี้ยงในเขตพระตำหนักจิตรลดาฯ ภายหลังการเดินทางจากเขาดินมา สวนจิตรใช้เวลาหลายชั่วโมง ได้ความว่าพยายามมถอนต้นไม้หลายต้น )

เมื่อเวลาแปรพระราชฐานไปหัวหินก็โปรดฯ ให้คุณพระและสุนัขบริวารทั้งฝูงโดยเสด็จด้วย
เหตุนี้ฉันจึงคุ้นเคยกับคุณพระเป็นพิเศษ ฉันนั่งเล่นบนเสื่อ คุณพระก็นั่งด้วย (บางครั้งจะนั่งตัก ฉัน ต้องคอยเขยิบหนี) คุณพระชอบเล่นฟุตบอล เล่นปิดตาไล่จับ ตอนเย็นๆ เราจูงมือ (งวง) กันเดินเล่น เผลอๆ ก็เอามือคนเข้าไปอมเวลาเพื่อนที่โรงเรียนมาดูคุณพระ

คุณพระจะไม่ให้ฉันเล่นกับเพื่อนๆ จะมาจูงฉันไป แม้ว่ามีนักเรียนแต่งตัวเหมือนกันหลายๆ คน คุณพระจำฉันได้
พอคุณพระโตขึ้น ก็ไม่ได้เล่นกันบ่อยๆ เช่นเคย ฉันมัวแต่ธุระอย่างโน้นอย่างนี้ และคุณพระก็ชอบเล่นแรงๆ เพราะลืมไปว่า ตนเองตัวโตมาก
…เมื่ออายุประมาณ ๙ ปี คุณพระเชือกนี้ก็ล้ม……”