จำไปจนตาย!!! ฉันอายุแค่ 23 พลาดเสียตัวในคืนนั้น “เลยต้องแต่งงานกับชายรุ่นพ่อ” หลังแต่งงานได้ไม่นาน ชีวิตฉันต้องเจอกับเรื่องแบบนี้!!!

จำไปจนตาย!!! ฉันอายุแค่ 23 พลาดเสียตัวในคืนนั้น “เลยต้องแต่งงานกับชายรุ่นพ่อ” หลังแต่งงานได้ไม่นาน ชีวิตฉันต้องเจอกับเรื่องแบบนี้!!!


เรื่องมีอยู่ว่า…..ฉันเป็นเพียงแค่เด็กสาวชาวบ้านนอก วัย 23ปีฉันก็เป็นเหมือนหนุ่มสาวทั่วไปที่มีความรัก ฉันคบอยู่กับแฟนคนนึงแต่ด้วยความที่ฐานนะทางบ้านของเราต่างก็ไม่ดีทั้งคู่พ่อกับแม่จึงบีบบังคับให้ฉันเลิกกับเขา อยากให้ฉันแต่งงานกับคนรวยๆฐานะทางบ้านจะได้ดีขึ้น สุดท้ายฉันก็ต้องเลือกครอบครัวอยู่ดีฉันบอกเลิกเขา หลังจากที่เราเลิกกันฉันก็ตัดสินใจออกจากบ้านไปหางานทำในเมืองหลวงจนได้เข้าทำงานที่บาร์แห่งหนึ่ง และพยายามตั้งหน้าตั้งตาทำงานเก็บเงินเพื่อส่งให้ทางบ้าน เจ้าของร้าน เขาทั้งหล่อ สูง หุ่นดีแถมยังเป็นพ่อหม้าย ดูภายนอกแล้วเหมือนคนอายุ40ต้นๆแต่ฉันเพิ่งมารู้ทีหลังว่าเขาอายุ 51ปีแล้วถ้ามองแค่ภายนอกดูไม่ออกจริงๆ ว่าอายุของเขาขึ้นเลข5แล้ว

เพราะฉันเพิ่งเป็นพนักงานใหม่เข้ามาทำงานได้เพียงไม่นานมีอะไรหลายๆอย่างที่ยังไม่รู้ และยังไม่ค่อยคุ้นชินกับงานฉะนั้นบ่อยครั้งที่ฉันมักจากทำงานล่วงเวลาและเขาก็มักจากนั่งทำงานในออฟฟิศล่วงเวลาอยู่เป็นประจำทำให้เราเจอกันบ่อยขึ้นสนิทกันมากขึ้น หลายครั้งที่เขาไปข้างนอกก็มักจะซื้อของติดไม้ติดมือมาฝากฉันทุกครั้งและมักจะเรียกฉันไปนั่งคุยเล่นด้วยกัน

การกระทำของเขา มันทำให้หัวใจของฉันทรยศคิดเกินกว่าเจานายและลูกน้องหัวใจของฉันเต้นทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เขาดังนั้นฉันจึงตั้งใจทำโอทีทุกวัน เพื่อจะได้ใกล้ชิดเขามากขึ้น จู่ๆวันนึง เขาก็เกิดอาการเศร้านึกถึงภรรยาที่เสียไป จึงชวนฉันไปดื่มไปเพื่อนเขาฉันไม่รู้จะปฏิเสธยังไง จะให้เขาไปคนเดียวก็เป็นห่วงฉันจึงตัดสินใจไปเป็นเพื่อนเขาแต่ใครจะรู้ว่ามันจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้

เราทั้งคู่ต่างก็เมามาก พลาดมีอะไรด้วยกันเขาคือคนแรกของฉัน หลังจากเหตุการณ์คืนนั้นเราต่างคนต่างก็ไม่ได้พูดอะไรกัน จนผ่านไปประมาณ 1 เดือนจู่ๆเขาก็ขอฉันแต่งงาน ฉันก็ตอบรับคำขอของเขา แต่แล้วความสุขก็อยู่กับเราได้เพียงไม่นานจริงๆเพราะหลังจากแต่งงานไปได้ไม่นาน ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาหาเรื่องฉันบอกว่าเธอกับเขาคบกันมาก่อนหน้าที่เขาจะรู้จักฉันแถมยังบอกอีกว่านอกจากฉันเขาก็ยังมีผู้หญิงคนอื่นอีกนับไม่ถ้วน

เพราะฉันเป็นเพียงแค่เด็กผู้หญิงบ้านนอกจนๆ ไม่มีการศึกษาหรือเปล่า เขาถึงได้หลอกฉันแบบนี้ถ้าเป็นแบบนั้นแล้วเขาจะมาขอฉันแต่งงานทำไมล่ะทั้งๆที่ฉันก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรตั้งแต่แรกด้วยซ้ำยอมรับว่าผิดหวังและเสียใจมากๆ แต่ฉันอยากถามจากปากเขาหากว่าเป็นแบบนั้นจริง ฉันก็พร้อมที่จะไปบางทีที่นี่อาจจะไม่เหมาะกับฉันจริงๆก็ได้ สุดท้ายนี้ฉันขอไม่เล่าตอนจบนะคะเพราะฉันเชื่อชีวิตคนเราไม่มีมีที่สิ้นสุดเรายังสามารถเดินต่อไปได้เรื่อยๆแม้เส้นทางที่เราเดินมันอาจจะเป็นทางตัน ก็ไม่เป็นไรเราก็แค่เดินย้อนกลับ แล้วมองหาเส้นทางใหม่ ฉันคิดว่าชีวิตของฉันจะจบลงก็ต่อเมื่อฉันได้ตายไปจากโลกนี้แล้ว… หากใครที่เจอปัญหาคล้ายกันกับฉันอยากฝากไว้ว่า อย่าเพิ่งตัดสินเพียงแค่สิ่งที่เห็นหรือสิ่งที่ได้ยินมาอย่าใช้อารมณ์ ให้ใช้เหตุผล หากสุดท้ายไม่ไปดั่งที่หวังไม่เหลือใครก็ยังเหลือตัวเอง ชีวิตยังอีกยาวไกล ทุกปัญหามีทางออกเสมอเป็นกำลังใจให้ค่ะ ขอให้ทุกคนโชคดี